Analyse: hoofdrollen Van der Poel, Del Toro, Jorgenson en Pidcock in 22,2 kilometer die WK beslisten

In dit artikel:

Brandon McNulty werd in Montréal wereldkampioen op het WK wielrennen van 2026, maar zijn overwinning kwam niet alleen tot stand door sterke benen. De Amerikaan profiteerde vooral van een uitgekiend tactisch spel van zijn UAE Emirates-XRG-ploeggenoten Isaac del Toro en Matteo Jorgenson, terwijl de concurrentie elkaar nauwelijks vond.

McNulty viel op 32,5 kilometer van de finish aan op een moment dat Del Toro het tempo in de groep bewust laag hield. Daardoor kreeg de Amerikaan snel ruimte. Paul Seixas reageerde niet overtuigend, Michael Matthews kreeg geen steun en ook andere favorieten bleven gevangen in het afwachten. Del Toro bleef ondertussen doen alsof hij wilde meewerken, maar liet McNulty's voorsprong oplopen tot meer dan een minuut.

Pas toen Tom Pidcock bij de finish de grote achterstand zag, zette hij de achtervolging in. Op een klim leek de groep zonder Del Toro gevaarlijk dicht bij een georganiseerde jacht te komen. Mathieu van der Poel hielp de Mexicaan echter terugkeren, waardoor UAE opnieuw een belangrijke renner vooraan had en het tempo opnieuw stilviel.

In de slotfase probeerden Pidcock en Giulio Ciccone het verschil alsnog te dichten. Op ongeveer elf kilometer van de finish kwamen ze McNulty kort in het vizier, maar Del Toro en Jorgenson reden niet vol door. Daardoor bleef het gat bestaan. McNulty kreeg opnieuw ruimte, bouwde snel een halve minuut voorsprong op en hield stand tot de finish. Pidcock en Ciccone waren leeggereden, terwijl de overige favorieten te weinig samenwerkten om de Amerikaan nog terug te halen. Zo werd een combinatie van aanvalskracht, ploegentactiek en uitgekiend pokerspel beslissend voor de wereldtitel.