ASO kan met Vuelta a España en Pogacar nog heel veel leren van sensationele Tour de France Femmes

In dit artikel:

De negen dagen durende Tour de France Femmes leverde spanning tot de slotdag op en krijgt daarvoor veel lof. Volgens de analyse speelde vooral het parcours een belangrijke rol: de eerste etappes boden ruimte aan sprinters en aanvallers, terwijl de zwaarste beklimmingen pas in het slotweekend kwamen. Daardoor konden de belangrijkste klassementsrensters elkaar lange tijd weinig ontlopen en bleef de beslissing uit.

Demi Vollering won uiteindelijk als topfavoriete, maar was minder dominant dan in het voorjaar, toen ze onder meer de Ronde van Vlaanderen, de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik overtuigend had gewonnen. In de Tour kreeg ze stevige concurrentie van Kasia Niewiadoma en Marlen Reusser. Ook Pauline Ferrand-Prévot en Visma | Lease a Bike werden vooraf als uitdagers gezien, maar speelden in de praktijk een minder grote rol.

Vollering beschikte bovendien over de sterkste ploeg. FDJ United-SUEZ had met onder anderen Franziska Koch, Juliette Berthet, Celia Gery, Evita Muzic en Amber Kraak meerdere rensters die bij andere teams een leidende rol zouden kunnen hebben. Toch kon die brede kwaliteit pas beperkt worden uitgespeeld, omdat er voor de eerste zeven dagen weinig ritten waren waarin een duidelijke machtsstrijd kon ontstaan. Op de Mont Ventoux lag de eerste grote kans, maar daar won Vollering niet.

De auteur contrasteert dit met de Tour de France bij de mannen, waar Tadej Pogacar en UAE Emirates-XRG hun overmacht veel nadrukkelijker konden benutten. Pogacar won vijf etappes en had volgens de analyse mogelijk nog meer ritten kunnen winnen. Door vroege zware bergritten en de sterke UAE-trein werden aanvallers snel teruggepakt en was de eindstrijd al vroeg grotendeels beslist. Een directe vergelijking tussen mannen en vrouwen blijft volgens de auteur riskant, maar het parcours heeft wel degelijk invloed op de verschillen.

De Tour de France van 2025 liet volgens de analyse al zien dat een latere opeenvolging van zware bergritten meer spanning kan opleveren. Daarom zou de organisatie bij de mannen meer kunnen kiezen voor sprints, heuvelritten, waaierritten en middengebergte in de eerste twee weken, met de zwaarste beklimmingen pas in de slotweek.

Het parcours van de Vuelta a España biedt daarentegen weinig hoop op een vergelijkbaar spannende strijd. Met veel aankomsten bergop kan Pogacar daar al vroeg een ruime voorsprong nemen en vervolgens meerdere ritten winnen. De conclusie kan volgens de auteur worden dat de organisatoren van de Tour en de Vuelta veel kunnen leren van de succesvolle opbouw van de Tour de France Femmes.