Chinese bondscoach moet vanaf nu beginnen

In dit artikel:

Benoît Vêtu, de Franse coach die in 2016 Jinjie Gong en Tianshi Zhong naar olympisch goud leidde, keerde in maart terug als bondscoach van het Chinese baanwielrennen en zegt dat het land een fundamentele keuze moet maken: blijven vasthouden aan provinciale belangen rond de Nationale Spelen, of die opzijzetten om echt internationaal te kunnen domineren. Volgens Vêtu moet hij bij zijn terugkeer “vanaf nul” alles heropbouwen: er is veel talent, maar geen sluitende structuur en te veel versnipperde prioriteiten.

Het spanningsveld draait vooral om de macht van provinciale teams en de status van de Nationale Spelen (de laatste editie vond plaats in Hongkong). China liet in oktober zelfs de wereldkampioenschappen schieten zodat de beste renners zich op die Nationale Spelen konden richten, iets wat Vêtu omschrijft als een “kritieke situatie”. Hij erkent dat de Spelen renners ervaring onder druk bieden, maar vindt dat het evenement geen dominant onderdeel mag zijn van de weg naar de Olympische Spelen omdat het lange-termijnplannen in de weg staat en veel middelen opslokt zonder internationale meerwaarde.

Met het wereldkampioenschap dat volgend jaar in Shanghai wordt gehouden, hoopt Vêtu dat 90 procent van de wielergemeenschap zich achter het nationale team schaart. Hij klaagt dat sommige provincies zich superieur voelen en niet willen samenwerken; dat ondermijnt volgens hem de kans om China structureel naar de wereldtop te brengen. Vêtu gelooft dat bij een betere organisatie en langetermijnplanning China in verschillende sporten kan uitblinken.

Persoonlijk heeft Vêtu ervaring in meerdere landen: hij was eerder bondscoach van Frankrijk en Rusland en leidde daarna vijf jaar de Japan Keirin Association. Hij zegt wijzer te zijn geworden maar nog steeds gedreven; na de teleurstelling in 2016 brak hij uit frustratie zijn hand. Met zijn huidige ploeg is hij naar Hainan voor een tweeweekse trainingsstage gegaan om teamcohesie en onderlinge samenwerking te herstellen. Zijn ambitieuze horizon: met twee Olympische cycli de systeemveranderingen doorvoeren, met als doel zichtbare successen rond Los Angeles 2028 en een wereldtoppositie richting 2032.