De arme knecht bestaat niet meer: dit verdienen de helpers van Pogacar en Vingegaard

In dit artikel:

In het moderne wielrennen zijn de traditionele, laaggeplaatste knechten veranderd in hoogbetaalde kernspelers. Omdat etappeoverwinningen en eindzeges steeds vaker afhangen van collectieve sterkte, investeren ploegen miljarden in renners die hun kopman drie weken lang beschermen, positioneren en ondersteunen in de bergen en in finale sprints.

Bekende voorbeelden van deze "superknechten" zijn Sepp Kuss (ongeveer €1,5 mln per seizoen), Wout van Aert (rond €4 mln bij Visma‑Lease a Bike) en Adam Yates (naar schatting €2,5–3 mln bij UAE). Ook renners als Matteo Jorgenson, Nils Politt en Tim Wellens vervullen dubbelrollen: ze kunnen zelf etappes of klassieke koersen winnen én hun leider naar succes loodsen. Wellens nuanceerde recent het beeld van torenhoge lonen binnen UAE: “Mensen zouden verbaasd zijn over wat we hier verdienen”, zei hij richting de media.

De inkomenskloof met absolute kopmannen is wel kleiner geworden, maar blijft bestaan: Tadej Pogačar zou circa €8 mln per jaar verdienen, Remco Evenepoel meer dan €6 mln en Jonas Vingegaard ongeveer €5 mln. Waar vroeger helpers soms tien keer minder kregen dan de leider, heeft de beste steunpilaar nu vaak contracten van meer dan een miljoen per jaar.

Kort gezegd: ploegen beschouwen sterke helpers niet langer als goedkope arbeid, maar als strategische investeringen die vaak het verschil maken in grote rondes — en die evolutie drijft de salarissen van ondersteunende renners omhoog.