Exact tien jaar geleden: Tom Dumoulin pakt de rol op die voor Wilco Kelderman was weggelegd
In dit artikel:
Tom Dumoulin geldt inmiddels als een van de grootste Nederlandse wielrenners, hoewel zijn carrière relatief kort en onvoorspelbaar verliep. De Limburger maakte zijn profdebuut in 2012 bij Argos‑Shimano en stond aanvankelijk bekend als uitzonderlijk tijdrijtalent (wereldkampioenschapbrons 2014). Tot eind 2015 bestonden zijn overwinningen vooral uit tijdritten en prologen; men zag daarin ook potentie voor klassiekers of ritten die puncheurs liggen.
De omslag kwam tijdens de Vuelta a España 2015. Na een teleurstellende Tour‑voorbereiding — waarin een val in Huy zijn kansen op geel in Utrecht ondermijnde — werd Dumoulin bij Giant‑Alpecin in eerste instantie ingezet in de sprinttrein en als kanshebber voor individuele tijdritten. In Spanje verraste hij vriend en vijand: hij speelde een actieve rol in etappes als Caminito del Rey, droeg kort de rode leiderstrui na een massasprint‑lead‑out in Alcalá de Guadaíra en leverde op Cumbre del Sol een dappere solo‑inzet af die eindigde in een sensatiezege. Daarmee nam hij opnieuw de leiderstrui over en bewees hij dat hij meer in zijn mars had dan alleen tegen de klok.
Uiteindelijk zakte Dumoulin in de penultimaire bergetappe naar Cercedilla terug naar plaats zes en verloor de eindzege aan Fabio Aru, maar zijn Vuelta‑optreden veranderde de koers van zijn ploeg: Giant‑Alpecin besloot voortaan te investeren in zijn ontwikkeling als ronderenner. De keuze bleek raak. In 2017 won Dumoulin als eerste Nederlander de Giro d’Italia en pakte hij datzelfde jaar de wereldtitel tijdrijden in Bergen. In 2018 bevestigde hij zijn klasse met tweede plaatsen in zowel de Giro als de Tour. Daarna kwamen fysieke en mentale tegenslagen; hij kon het topniveau van 2017–2018 niet duurzaam vasthouden en stopte in 2022 op 31‑jarige leeftijd — inmiddels is hij 34 en drie jaar met verlof van het profpeloton.
Trainers en begeleiders herinneren zich Dumoulin als iemand met uitzonderlijke vermogens in inspanningen van vijf tot circa 25 minuten en als een renner met groot verantwoordelijkheidsgevoel, wat hem zowel bewondering als soms strategische terughoudendheid opleverde. Waar in Nederland vroeger hooggespannen verwachtingen rond renners als Wilco Kelderman hingen, brak Dumoulin door en groeide uit tot een van de meest succesvolle Nederlandse ronderenners ooit — kort maar roemrijk.