Pogacar en UAE zullen na zien Tour de France Femmes met Vollering en FDJ lachen om Vuelta-parcours

In dit artikel:

De Tour de France Femmes heeft volgens deze analyse laten zien hoe een gevarieerd parcours voor spanning kan zorgen. De negendaagse wedstrijd bleef tot de slotdag interessant, omdat de zwaarste bergetappes pas in het laatste weekend werden verreden. In de eerste dagen waren er vooral sprint-, heuvel- en tijdritetappes, waardoor de belangrijkste favorieten weinig mogelijkheden kregen om grote verschillen te maken.

Demi Vollering won uiteindelijk als topfavoriete namens FDJ United-SUEZ, maar haar overwinning kwam minder dominant tot stand dan haar zeges in onder meer de Ronde van Vlaanderen, de Waalse Pijl en Luik-Bastenaken-Luik eerder in het voorjaar. De concurrentie was sterk, met Kasia Niewiadoma en Marlen Reusser als belangrijkste uitdagers. Pauline Ferrand-Prévot en Visma | Lease a Bike werden vooraf eveneens als mogelijke bedreiging gezien.

Op papier beschikte FDJ United-SUEZ over de sterkste ploeg. Naast Vollering had het team onder anderen Parijs-Roubaix-winnares Franziska Koch, klimster Juliette Berthet, talent Celia Gery, Evita Muzic en Amber Kraak in de gelederen. Toch kon die brede kwaliteit in de Tour Femmes maar beperkt worden uitgespeeld, omdat er vóór het slotweekend nauwelijks ritten waren waarin de ploeg grote verschillen kon forceren. Op de Mont Ventoux kreeg Vollering een belangrijke kans, maar die wist ze niet te winnen.

De auteur vergelijkt dit met de Tour de France voor mannen, waar Tadej Pogacar en UAE Emirates-XRG hun grote overwicht wel maximaal konden benutten. Pogacar won vijf etappes en had volgens de analyse mogelijk nog meer ritten kunnen winnen. De vroege zware beklimmingen, waaronder de Tourmalet, maakten de strijd daar al snel grotendeels beslist. Anders dan bij de vrouwen spelen bij de mannen bovendien treintjes en een hoog tempo vanaf de start een grotere rol, waardoor aanvallers vaak worden geneutraliseerd.

Volgens de analyse ligt een belangrijk verschil in de parcoursen. De Tour Femmes stelde de beslissende klimproeven uit, zodat favorieten eerst meerdere dagen moesten overleven en hun positie moesten verdedigen. Daardoor bleef de onderlinge strijd tactisch en konden de verschillen beperkt blijven. De auteur vindt dat de mannenkoers hiervan kan leren door in de eerste weken meer ruimte te geven aan sprints, waaierritten en middengebergte, en de zwaarste bergetappes later te plannen.

Ook het parcours van de Vuelta a España wordt kritisch bekeken. Met veel aankomsten bergop biedt die ronde Pogacar al vroeg meerdere kansen om minuten voorsprong te nemen en ritten te winnen. De conclusie van de auteur is dat de organisatoren van de Tour en Vuelta het succesvolle recept van de Tour Femmes — variatie en zwaar klimwerk in de slotfase — serieus moeten bestuderen om de spanning langer vast te houden.