Van der Poel windt er na nagelbijter van jewelste totaal geen doekjes om: "Dat had klote geweest"

In dit artikel:

Mathieu van der Poel sleepte de zege uit het vuur in de E3 Saxo Classic door nipt voor een groep achtervolgers over de streep te blijven. Hoewel hij vroeg in koers al solo wegsprong, was dat niet zijn oorspronkelijke plan: hij wilde vooral afwachten hoe de wedstrijd zich zou ontwikkelen en hield in eerste instantie alleen de Taaienberg in de gaten toen Tim van Dijke het tempo opdreef. Op de Boigneberg hoopte hij enkele volgers mee te krijgen, maar belandde uiteindelijk alleen vooraan en bouwde een voorsprong van ongeveer een minuut op die daarna begon te slinken.

Van der Poel gaf toe dat hij het lastig had en niet constant op de tijdsverschillen lette. Hij roemde de kwaliteit van de achtervolgers — onder anderen Per Strand Hagenes en Florian Vermeersch lieten sterke vorm zien — en dacht dat een sprint voor hem slecht zou aflopen: “Ik wist dat ik laatste zou eindigen bij een sprint, omdat ik al zo op de limiet zat.” Dat het laatste-kilometer-doemscenario uitbleef, leverde duidelijk opluchting op; zowel de lange solo als de manier waarop hij finishte, neemt hij mee als belangrijke herinneringen aan de overwinning.

Achtergrond: de E3 is een belangrijke Vlaamse klassieker in aanloop naar de Ronde van Vlaanderen, waarin Van der Poel opnieuw zijn klasse bevestigde.