Vuelta 2025: Egan Bernal wint door pro-Palestina demonstranten onthoofde bergrit

In dit artikel:

In de zestiende etappe van de Vuelta in Galicië werd de slotfase verstoord door grootschalige pro-Palestina-protesten, waardoor de organisatie de finish op het oorspronkelijke einde van de klim naar Castro de Herville acht kilometer eerder heeft neergelegd, aan de voet van de slotklim. De rit kende eerder een zware dag in het heuvelachtige landschap rond Mos, met vier beklimmingen: Alto de San Antonino, Alto de Groba, de kort maar steile Alto de Prado (5,6 km à 6,2% met pieken tot 19%) en de aangekondigde Alto Castro de Herville (ongeveer 8 km, uitschieters tot 11%).

Na ongeveer vijftig kilometer ontstond een omvangrijke kopgroep van zeventien renners, met namen als Egan Bernal, Mikel Landa, Marc Soler en Bob Jungels. Omdat geen van hen een direct gevaar vormde voor geletruidrager Jonas Vingegaard — de Colombiaan in de kopgroep had meer dan vijftien minuten verlies — kreeg de vlucht ruimte en liep de voorsprong op tot ruim vijf minuten. Op de Alto de Prado bracht Landa vooraan het vuur erin; Bernal reageerde alert en bleef bij de sterksten.

De finale werd chaotisch door de demonstraties op de flanken van de slotklim, vergelijkbaar met eerdere ongeregeldheden tijdens deze Vuelta (onder meer richting Bilbao). Door de ingekorte finish ontstond een geïmproviseerde sprint tussen Bernal en Landa — Braz Afonso viel kort daarvoor uit door een lekke band — waarin Bernal de snelste bleek. Deze overwinning is voor Bernal een belangrijke morele en sportieve mijlpaal: het is zijn eerste klinkende zege sinds zijn zware val in 2022 en viel samen met zijn 200ste etappe in een grote ronde.

In het algemeen klassement veranderde er weinig: Jonas Vingegaard behield de leiding en de belangrijkste favorieten kwamen vrijwel gezamenlijk over de streep, met uitzondering van Felix Gall die tijd verloor. De berichtgeving na de etappe richtte zich echter vooral op de protesten en de logistieke en veiligheidsproblemen die zij veroorzaakten, waardoor weer eens de vraag werd opgeworpen hoe wielerorganisaties moeten omgaan met politieke demonstraties langs rennersroutes.