Vuelta a Espana 2026 | Nog 2 ritten in tweede week, met loodzware zaterdag

In dit artikel:

De Vuelta a España 2026 begon op zaterdag 22 augustus met een individuele tijdrit van 9,4 kilometer in Monaco. Tadej Pogacar versloeg Ethan Hayter met slechts negen honderdsten van een seconde en trok de rode leiderstrui aan. Een dag later won Matthew Brennan de lange tweede etappe naar Manosque, terwijl Pogacar derde werd en zijn leiding behield.

De derde rit naar Font Romeu werd door hagel en onweer in de slotfase stilgelegd. Omdat verder koersen onverantwoord was, kwam er geen winnaar. In Andorra sloeg Pogacar vervolgens opnieuw toe. In de korte, zware bergrit viel hij op vijftig kilometer van de finish aan en liep hij minuten uit op zijn concurrenten. Ook de zesde etappe, met een gravelstrook op de laatste klim, eindigde in een overwinning voor de Sloveen. Enric Mas bood daar het meeste weerwerk.

Brennan boekte in de vijfde etappe zijn tweede zege, nadat Wout van Aert en Christophe Laporte hem in een heuvelachtige finale perfect hadden gelanceerd. De zevende rit was voor vluchters: Andreas Leknessund won de aankomst bergop bij Aramón Valdelinares, ondanks een sterke aanval van Van Aert.

De grote ommekeer volgde in etappe acht. Tijdens een massale valpartij op 33 kilometer van de finish kwam Pogacar ten val en moest hij de ronde verlaten. Daarmee lag de Vuelta volledig open. Bryan Coquard won vervolgens de sprint in Xeraco, zijn eerste overwinning in een grote ronde na 39 eerdere top tien-noteringen.

Enric Mas profiteerde van het uitvallen van Pogacar. Hij won de zware aankomst op de Alto de Aitana in de negende etappe en nam de rode trui over. Na de rustdag volgde een verrassende zege van Bastien Tronchon in een overgangsrit naar Elche de la Sierra. Brennan won daarna zijn derde etappe in Lorca.

In de twaalfde rit naar Calar Alto kwam de jonge Jakob Omrzel als winnaar uit een sterke vlucht. Hij maakte bovendien terreinwinst in het algemeen klassement, terwijl Mas opnieuw tijd pakte op zijn rivalen. Wout van Aert won vervolgens de dertiende etappe naar Loja na een rechtstreeks duel met Valentin Paret-Peintre. Van Aert, die ook bergpunten verzamelde, is daarmee een van de opvallendste renners van de eerste helft van de ronde.

De tweede helft van de Vuelta bevat opnieuw veel klimwerk. De veertiende etappe eindigt na een heuvelachtige dag op de Sierra de la Pandera, een klim van 8,5 kilometer aan gemiddeld 7,9 procent. Etappe vijftien naar Córdoba lijkt door het golvende middenstuk vooral geschikt voor vluchters; Van Aert, Magnus Cort en Finn Fisher-Black behoren tot de genoemde kanshebbers.

De zestiende en zeventiende ritten zijn relatief vlak en bieden mogelijkheden voor sprinters als Brennan, Jordi Meeus en Alberto Dainese, al kunnen sterke vluchters in de slotweek profiteren van de vermoeidheid. In etappe achttien volgt een vlakke individuele tijdrit van 32 kilometer naar Jerez de la Frontera, met Ethan Hayter, Stefan Küng en Van Aert als belangrijke namen.

Daarna worden de verschillen waarschijnlijk in de bergen gemaakt. De negentiende etappe is 205 kilometer lang en eindigt op de 18,7 kilometer lange klim naar Peñas Blancas. De koninginnenrit volgt een dag later: over 187 kilometer wachten meer dan 5.000 hoogtemeters en zware stijgingspercentages. Felix Gall, Mas en Richard Carapaz worden daar als favorieten genoemd.

De Vuelta sluit op zondag 13 september af in Granada, niet in Madrid. De slotrit van 99,4 kilometer eindigt bij het Alhambra en bevat nog een korte, steile klim. Van Aert, Thibau Nys en Christophe Laporte gelden als kanshebbers voor die finale. De strijd om de eindzege blijft door het vroegtijdige uitvallen van Pogacar volledig open, met Mas voorlopig als belangrijkste klassementsrenner.