WK 2026: Brandon McNulty zorgt voor daverende verrassing na knotsgekke koers, Van der Poel derde

In dit artikel:

Brandon McNulty is zondag in Montréal wereldkampioen wielrennen bij de elitemannen geworden. De Amerikaan profiteerde in de slotfase van een moment van stilstand in de kopgroep, reed alleen weg en hield ondanks een late inzinking stand. Michael Matthews werd tweede, Mathieu van der Poel pakte brons na een aanvallige en sterke wedstrijd.

De wegwedstrijd begon in Brossard met een vlakke aanloop van ongeveer honderd kilometer, waarna de renners twaalf rondes van 13,4 kilometer in Montréal aflegden. Op het lokale circuit lagen onder meer de beklimmingen Côte Camillien-Houde en Côte de Polytechnique. Een vroege groep van zeventien renners liep aanvankelijk bijna acht minuten uit. Daarbij zaten onder anderen Biniam Girmay, Felix Engelhardt en Andreas Leknessund.

Frankrijk nam op het circuit het initiatief en verhoogde het tempo met hulp van Zwitserland. Vooral Bruno Armirail reed langdurig op kop, waardoor de voorsprong van de vluchters snel slonk. Later zorgden aanvallen van Valentin Paret-Peintre en Jordan Jegat voor de eerste echte schifting. Ook Van der Poel, Wout van Aert, Isaac Del Toro en andere favorieten lieten zich vooraan zien.

Van Aert zette vervolgens zelf een aanval in, waarna Van der Poel, Oscar Onley, Primoz Roglic, Anthon Charmig en Quinn Simmons aansloten. Del Toro probeerde met onder anderen Remco Evenepoel en Paul Seixas de aansluiting te maken. Van der Poel trok daarna opnieuw door op de Pagnuelo-klim. Simmons en Onley konden nog volgen, maar Van Aert, Roglic en Charmig moesten lossen. Roglic keerde later terug, waardoor Van der Poel, Simmons, Onley en de Sloveen een tijdlang de belangrijkste kopgroep vormden.

Evenepoel, die vooraf tot de favorieten werd gerekend, kreeg het moeilijk en moest op ongeveer zestig kilometer van de finish lossen. Van Aert reed zich leeg om zijn Belgische ploeggenoot terug in koers te brengen. Evenepoel herstelde gedeeltelijk, maar bleef moeite houden om de aanvallen van Del Toro en Seixas te beantwoorden. Door nieuwe demarrages en hergroeperingen kwamen steeds meer renners terug vooraan, onder wie Tom Pidcock, Ben Healy, Del Toro, Seixas en Matteo Jorgenson.

Toen de favorieten in de voorlaatste ronde naar elkaar keken, koos McNulty het juiste moment. Hij sloop weg zonder directe reactie en bouwde snel een voorsprong van een minuut op. Pogingen van Pidcock en Seixas brachten de achtervolgers dichterbij, maar door gebrek aan samenwerking liep McNulty opnieuw uit. Zelfs Evenepoel, die was teruggevallen, wist zich nog bij de achtervolgende groep te voegen.

In de slotronde leek McNulty alsnog te bezwijken. Op de laatste beklimming van de Côte Camillien-Houde kromp zijn voorsprong tot tien seconden. De achtervolgers aarzelden echter opnieuw, waardoor de Amerikaan zijn tempo kon hervinden. Een late aanval van Van der Poel op de Côte de Polytechnique zorgde nog voor spanning, maar niemand kon McNulty terughalen. De Amerikaan won zo verrassend zijn eerste wereldtitel; Van der Poel stelde met brons zijn uitstekende optreden veilig.